Seminar met Steve en Barbara Rother en de Groep

Op 15 en 16 september 2007 mocht ik een seminar meemaken van Steve en Barbara Rother & the group. De bedoeling van dat seminar lag in het geven van gereedschappen om gebruik te maken van de vijfde dimensie, waar we nu in leven.

De vijfde dimensie wordt vooral gekenmerkt door de snelle manifestatie van gedachten. Vroeger duurde het veel langer voordat een gedachte werkelijkheid werd. Nu zie je, dat het vaak nog dezelfde dag werkelijkheid wordt (afhankelijk van de grootheid of kleinheid van een gedachte uiteraard, en van onze levenslessen).

We kregen tijdens de introductie veel informatie die voor mij al zeer bekend was. Steve maakte daar een grappige opmerking over; hij zei: wij zitten hier allemaal te roepen dat het zo geweldig is, maar voor veel indigo’s en crystals is het meer: waar maken jullie je zo druk om; het is onze gewone, dagelijkse realiteit. De informatie was niet alleen zeer herkenbaar, omdat hij veel heeft opgenomen in zijn boeken. Het resoneerde ook sterk in mijn hart.

In het boek Welkom Thuis staat een lijstje met de belangrijkste verschillen tussen de 3^e en 5^e dimensie. Met dien verstande dat we als collectief al in de 5^e dimensie staan, maar nog niet goed weten hoe we daarmee moeten omgaan. Dit betekent tevens dat de indigo’s en crystals al lang gebruik maken van de gereedschappen in deze dimensie. Het is voor mij bijvoorbeeld heel normaal om de tijd te controleren als het gaat om deadlines halen. Ik heb altijd goed kunnen timen, maar het blijkt dat ik het gewoonweg controleer! Ik weet niet hoe dit werkt, maar wel dat het werkt.

De gereedschappen werden gedurende de zaterdag uiteengezet. Breed uiteengezet, wel te verstaan. Deze staan ook in het boek Welkom Thuis. Het belangrijkste is het in je kracht gaan staan en anderen die mogelijkheid te geven. Iets wat ik zelf altijd heel belangrijk vond is het niet oordelen. Jij kent nooit het hele verhaal en dus kun je ook niet oordelen. Je voelt alleen of iets wel of niet bij je past. Dat is ook de reden dat er nu zoveel mensen van baan veranderen, ook al werken ze al tig jaar bij dezelfde organisatie. Het past niet meer bij hen en het is in de 5^e dimensie onmogelijk om daar lang mee door te gaan. Je wordt in de 5^e dimensie veel sneller ziek als je niet in je passie staat. Eerlijk gezegd is het voor indigo’s al onvoorstelbaar dat iemand niet het werk doet waarin zijn passie ligt.

’s Middags deden we een geleide meditatie. Op een gegeven moment kwamen we bij een deur/ poort. Daar mochten we in de meditatie doorheen. Ik kon er in eerste instantie niet doorheen, aangezien ik werd opgewacht door negen entiteiten. Zij hielden een baby vast. Dit visioen had ik eerder gezien, maar ik hechtte er niet zoveel waarde aan. In maart van dit jaar ben ik geopereerd aan endometriose en de nabehandeling is nog niet uitgewerkt. Die was trouwens ook te zwaar voor me, iets wat ik voordat ik eraan begon eigenlijk al wist.

Toen mochten we door een tweede deur/ poort. Ik wilde aanvankelijk niet, omdat ik zo genoot van dit visioen. De entiteiten spoorden me aan toch te gaan. Bij de tweede deur wachtten ze me weer op. Ditmaal gaven zij de baby aan mij. De emoties die toen door mij heengingen! Alles tegelijk. Blijdschap omdat dit mogelijk was. Opluchting dat ik wel weer mocht vertrouwen op mijn visioenen. En een beetje weemoed, omdat ik ook toen besefte dat de timing perfect moest zijn en die dat nog niet is. Ik was erin geslaagd om mezelf weer volledig in mijn kracht te zetten, dankzij deze geleide meditatie.

’s Avonds was er nog een avondsessie, waarin Steve vragen beantwoordde (ik had geen vragen, aangezien voor mij alles zeer helder was). Daarna deed hij 2-minute readings. Aangezien ik van te voren had besloten dat ik deze niet echt nodig had en er anderen zouden zijn die dat wel hadden, besloot ik er niet om te vragen. Bovendien ging ik ervan uit dat de antwoorden ook voor mij behulpzaam konden zijn. Een vrouw had net een bijna-dood ervaring gehad en vroeg zich af hoe het zat met de vrije keuze, want ze had sterk het gevoel dat ze terug ’gestuurd’ was. Het bleek dat haar hogere zelf voor een nieuw contract had gekozen.

En er kwam een meisje, helemaal een nieuwetijdskind. Zij zat erg met zichzelf in de knoop en de reading bracht haar nieuwe hoop en natuurlijk veel tranen. Iedereen in de zaal heeft haar daarna op enig moment een omhelzing gegeven. Het was volgens mij de eerste keer dat ze onder mensen ‘zoals zij’ was. Alleen dat gaf haar al nieuw vertrouwen. Ik heb zondag nog even met haar gesproken, omdat haar leven tot dan toe sterk op het mijne had geleken. De vrije keuze, die we altijd hebben, was daarbij het belangrijkste onderwerp.

Na een lekker warme douche zaterdagavond het bed in getuimeld; ik was uitgeput. Hier had ik op geanticipeerd. Ik had dus gezorgd voor een eenpersoonskamer. Toen ik ’s nachts wakker werd, kon ik daarna de slaap niet meer vatten. Alles bleef door mijn hoofd malen. Dingen die waren gezegd, dingen die hadden geresoneerd in mijn hart. Ik had tijd en energie nodig om dit alles te verwerken.

’s Ochtends besloot ik, dat Steve de enige was die wat over de energie die ik bij me draag, kon zeggen. Ik had de halve nacht wakker gelegen omdat ik me afvroeg of ik indigo, crystal of geen van alle was. Steve was en is de enige die ik daarop vertrouw; het voelt zo zuiver! Hij vertelde me dat ik een beetje van beide was; indigo én crystal. Een magische combinatie die veel kan bereiken. Maar ook eentje die ervoor zorgt dat er te weinig energie is om alles te doen wat ik wil doen. Tja, dat was mij al uitermate bekend! Ook stipte hij de uitdagingen aan die ik in het (recente) verleden had gehad en dat er nog wel een aantal voor me lagen. Ten slotte zei hij dat ik zou merken hoe de combinatie kan werken wanneer ik kinderen zou krijgen. Hij gebruikte niet het woordje ‘als’, maar ‘wanneer’. De tweede keer dat mijn vertrouwen gesterkt werd.

Als ik nu met deze kennis mijn leven bekijk, dan zie ik dat ik inderdaad bijna altijd geprobeerd heb een brug te zijn. Ook mijn werk (vertaler) is het vormen van een brug tussen de ene taal en de andere; de ene cultuur en de andere; de ene mens en de andere. En als ik terugkijk op mijn motivatie om vertaler te worden, dan was dat: het elkaar leren kennen door elkaars taal te spreken en daarmee harmonie en eenheid bereiken. Een zeer sterke mentaliteit die zowel is terug te vinden in indigo’s als in crystals. De nieuwe belangrijkste motivatie: het bereiken van eenheid.

Zondag was een voortzetting van zaterdag; we waren zaterdag niet meer aan alle gereedschappen toe gekomen. En op zondag verzorgde Steve een channel van the group. Het ging daar over het controleren van tijd/ruimte en een periode van initiatie. Daarnaast ging het over tijdloze liefde, maar aangezien wij daar nog niet zo heel veel van begrijpen, was deze informatie summier. Dat controleren van tijd en ruimte hadden we vlak daarvoor geoefend. Het had gewerkt: we waren 10 minuten eerder klaar dan verwacht! In de channel ging het over de initiaties van Jezus, van Mozes, van Mohammed en van Buddha. Pas ná deze initiaties stonden zij volledig in hun kracht en konden zij zich volledig richten op hun passie. Ook wij kunnen zo’n initiatie doormaken, al hoeft het niet zo heftig als bij deze meesters!

Na de channel gingen we een angelwalk doen. Je vormt dan met zijn allen een soort haag van mensen. Degene die vooraan of achteraan staat, moet zijn ogen dichtdoen en wordt door de haag geleid. Iedereen in de haag krijgt de opdracht om de mensen aan te raken. Al is het maar een schouderklopje. Als je woorden weet, dan mag je die zeggen. De haag schuift zo steeds door. Al bij de eerste persoon stroomde de gelukstranen over de wangen. En echt niemand hield het droog.

Eerst krijg je nog een korte reading van de facilitator van het seminar. Hij begon meteen over het feit dat mijn man en ik ontzettend veel van elkaar houden. We hebben allebei onze onzekerheden, maar daarover hoeven we echt niet te twijfelen! Daarna begon hij over ons kind en dat dingen soms lang lijken te duren. Maar timing is heel belangrijk; die moet echt perfect zijn!

De angelwalk was ook voor mij de mooiste ervaring van pure energie. Aangezien je elkaar niet ziet, kun je alleen energie voelen. Heel vaak krijg je een omhelzing. En ik werd regelmatig gegrond! De ene liefdevolle hand na de andere begeleidt je. En soms komt iemand met een tissue om je tranen wat te drogen. Gelukstranen wel te verstaan! Wat ik het meest bijzondere vond, was dat Steve hieraan ook gewoon meedeed. Iedereen heeft een omhelzing gehad van hem. En ten slotte ging hij midden in het zaaltje staan en riep: ‘Grouphug!’ We stonden met 135 man in een grouphug!

Natuurlijk moesten we ook nog naar huis en terug naar onze eigen wereld. Dus werd er eerst een kwartier flink gedanst, aangezien dat goed helpt om te gronden. Ook Steve danste er lustig op los.

Daarna was het echt afgelopen. Ik ben naar een vriendin gereden om wat te eten (daar had ik vrijdagnacht ook al geslapen vanwege de afstand). Ik was helemaal happy; ik had dat gevoel al lange tijd niet meer gehad. Zij vroeg me wat ik zag als haar passie en ze vertelde me dat haar man niet echt in zijn passie stond. Ik zei tegen haar dat hij dit zelf moest veranderen. Dat kan zij helaas niet voor hem doen.

Toen ik naar huis reed, gebruikte ik de gereedschappen grif. Het was druk op de weg, maar ik wist steeds een gaatje te creëren. Bovendien ben ik een heel stuk weg ‘overgeslagen’. Ik was thuis op precies dat tijdstip dat ik als eerste in mijn hoofd had. Helemaal happy dat ik niet gek ben, maar een indigo met crystal features (of andersom natuurlijk). Hoe bijzonder dat is, zullen alleen mijn verdere ervaringen mij kunnen leren.