Sterrenkind

Sterrenkind, jij wonder van mensenkind dat ons licht en leven geeft, zie op ons neer en kijk naar ons om, jij die om warmte leeft.

Mensenkind, jij brenger van vrede kind dat ons hoop en vrijheid geeft, wek onze harten, sterk onze ziel, jij die om liefde geeft.

Engelen, koningen, herders aanbidden jou in de stal, zij weten van een fonkelster dat jij hen redden zal.

Vredeskind, jij redder van mensen, kind dat voor ons zijn leven geeft, hoor onze bede, sterk ons geloof, jij die om mensen leeft.

Uit een mis net na de geboorte van het Kerstkind.

Iedereen is in principe een sterrenkind, maar veel mensen hebben geen voeling meer met hun oorsprong. Iedereen staat ook op een ander niveau in het leven. Dat hoort zo, daar is niks mis mee, want alles moet in balans zijn. Mensen die nog wel voeling hebben met hun oorsprong, hebben vaak een moeilijk leven en worden vaak verkeerd begrepen. Niet begrepen worden is voor hen te accepteren, maar verkeerd begrepen worden is een heel ander verhaal. Deze mensen zijn vooral te vinden onder de mediums, paranormale genezers en soortgelijke. Zij halen hun kracht mede uit hun voeling met hun oorsprong.

Gelukkig en helaas ben ik zo'n kind. In de beleving van mijzelf en van mijn helpers, ben ik nog zeer jong. Voor mensenbegrippen ben ik al niet meer de jongste, maar oud of middelbaar ben ik nog zeker niet. En daar zit meteen een probleem: wie ben ik om andere mensen te vertellen wat ik te vertellen heb? Toch doe ik het graag. Degene die ik het meest erkentelijk ben is mijn schoonvader. Zonder zijn overlijden en korte gidstijd was ik nooit op dit pad gezet. Bij leven had hij dit blijkbaar niet gekund, maar toen hij door de dood was heengegaan kwam hij terug om mij te vertellen dat ik een boodschap had die ik moest uitdragen. Ik hoor overledenen praten. Toen ik nog een puber was, dacht ik dat het de herinnering was aan hun stem. Maar doordat mijn schoonvader terugkwam om mij dit te vertellen, weet ik inmiddels wel beter. Ik hoor ze praten ín het hier en nu, óver het hier en nu. En dat bracht mij tot het volgende: waarom hoor ik lang niet iedereen en hoe kan het dat ik boodschappen krijg die helemaal niet relevant zijn voor het hier en nu?

Daar kwam ik snel achter: aan gene zijde speelt onze tijd, die wij nota bene met elkaar hebben àfgesproken op basis van de zonsopgang en de zonsondergang, geen rol. En eigenlijk is dat logisch, want als wij gaan slapen gaan mensen elders in de wereld opstaan, omdat bij hen de zon opkomt!

Ik hoor niet iedereen en ik hoor de overledenen ook lang niet altijd. Maar goed ook, je zou er gek van worden! Het is een soort radio-antenne die je moet richten. Richt je slecht, dan is de ontvangst ook slecht. Richt je goed, dan heb je perfecte ontvangst. Alleen: mij kost het heel weinig moeite om goed te richten. In het vorige hoofdstuk heb ik daar al een aantal voorbeelden van gegeven. Ik voel echter duidelijk dat het niet mijn taak is als medium op te treden. Ik heb een heel andere taak.

Voor mij was dit echter niet helder genoeg. Ik voel mij al heel lang anders dan veel mensen en ben ook vaak daarvoor veroordeeld. Ik ben snel moe en heb vaak migraineaanvallen. Lange jaren ben ik al op zoek naar een adequate manier om daarmee om te gaan. Of het ooit wordt opgelost weet ik niet. Dat ligt eraan wat mijn ervaringsdoel is in dit leven. Hierbij kom ik aan mijn volgende punt. Iedereen heeft een bepaald ervaringsdoel in zijn leven. En iedereen heeft ook vele levens geleefd. Daarom kan niemand boven een ander staan. Die ander die nu president is bijvoorbeeld, was in een vorig leven misschien een moordenaar (of heeft juist nu erg veel bloed aan zijn handen). Als ik zeg dat mensen op andere niveau's leven, dan bedoel ik ook echt 'andere niveau's' en niet hoger of lager. Zoals ik al zei: alle levens zijn nodig voor balans en evolutie. En dat maakt elk leven waardevol.

Zoals gezegd was mijn balans lange tijd zoek. Ik heb veel gelezen over hoogsensitiviteit, paranormale gaven en mediamieke ervaringen. Totdat ik een boek over sterrenkinderen las. Toen ik dat boek uit had, was de cirkel rond. Ik ben een indigokind, geboren vanuit de vierde dimensie, en heb daarbij crystal features. De meeste mensen worden geboren in en vanuit de derde dimensie (= de aarde). Veel van mijn helpers hebben me dat vaak gezegd, maar ik kon het niet geloven. Maar toen ik het boek over sterrenkinderen had gelezen voelde ik mij geheeld. Alles wat ik voelde was niet raar, maar had ermee te maken dat ik in deze dimensie (de aarde; de 3e dimensie) een lichaam had gekregen om hier te kunnen functioneren, maar dat ik van binnen eigenlijk een indigospirit met crystal features was! Het verklaarde ook meteen waarom ik werkelijk voor alles hoogsensitief ben, van cafeïne tot zeep. Zowel indigo's als crystals zijn geboren vanuit veel liefde en moeten dus heel liefdevol behandeld worden. Dat is raar als je naar je eigen lichaam kijkt, want dat is natuurlijk wel heel menselijk!

In datzelfde boekje stond een manier om te mediteren die ik later 's avonds ben gaan toepassen, als ik daar zin in had. 's Ochtends doe ik een beschermende meditatie voor de komende dag, maar 's avonds mediteer ik alleen als ik daar zin in heb. Zo kwamen er langzaam steeds meer beelden bij en ik hoop dat er nog veel mogen volgen.

Die meditatie voert mij naar mijn oorspronkelijke dimensie. Het begon met oogverblindende witte marmeren steentjes in een glazen schaal. De schaal stond diep in een groen bos. Ik nam een steentje uit de schaal en bekeek het. Het was ovaal, maar er was geen bewerking aan te zien. Een zilverwitte gedaante kwam naar me toe. Zij vertelde me dat zij een van mijn nieuwe gidsen was, dat ze mij zou gaan onderwijzen en dat ik met haar mee moest gaan. Het steentje mocht ik meenemen. Ze leidde me naar het hart van het bos, waar een soort groot altaar stond. Ook het altaar was geheel van oogverblindend wit marmer. Er bovenop stond een rond schild, maar waar dat voor staat wist ik toen nog niet. Later heeft ze me verteld dat dit staat voor de oerbron, de bron van alle leven. Ik zag dat er een soort van versierende rand op lag. Toen ik dichterbij kwam, zag ik dat dit de steentjes waren uit de schaal. Zij zei me een gedachte aan het steentje te geven en het dan op het altaar te leggen, bij de andere. Dit moest ik doen als ik dingen niet los kon laten. Dit doe ik nu regelmatig, vooral als ik niet tot rust schijn te kunnen komen. Het werkt als een tierelier!

Toen ik later terug mocht gaan, was ik op een andere plek. Er stond een grote houten tafel. Het zonlicht was veel helderder dan het op aarde ooit zal worden en de vrede en kalmte van daar was overal. Er kwamen figuren in zilverwitte gewaden met kanten sjaals losjes op hun hoofd. Het was mij hierbij niet duidelijk of ik dat ook droeg. We werden bediend, maar we moesten ook enkele zaken zelf pakken. Ik weet niet hoe het voedsel smaakte, want ik viel in slaap door mijn vermoeidheid.

Later mocht ik weer terug. Toen stond ik bij een rivier met mooie groene oevers en velden daarlangs. Ik werd opgehaald en gevraagd mee te gaan. Toen zag ik een kleed in een van de velden, waar een picknick was, waar ik aan mee zou doen. Wat ik at weet ik niet, maar het was heerlijk. Toen ik wegging, zag ik een vrouw die leek op Arwen Undómiel. Later kwam mijn gids naar me toe en zei dat ik dat zelf was, maar dan in die dimensie. Ze zei: je wilde toch weten hoe je eruit zag bij ons? Zo dus. En je wilde weten hoe ik heet? Clara. Niet echt een mooie naam vond ik. Nou ja, dat was haar naam en daar moest ik het maar mee doen.

Toen ik weer terug mocht, was er een groot feest aan de gang. De houten tafel stond er weer en er werd gedanst, gelachen, gepraat, gezongen en gedronken. Ik vroeg waarom iedereen zo vrolijk was. Het was omdat iemand had besloten dat hij naar de aarde zou gaan om te proberen een steentje bij te dragen om de aarde beter te maken. Een nieuw sterrenkind zou dus geboren gaan worden. Dit was het afscheidsfeest. Ik vroeg of het anders was als er iemand overlijdt. Ja, dan was het anders. Dan was er werk aan de winkel.

Daar kwam ik achter toen ik weer terug mocht in een meditatie. Toen was er een raad gaande, aan diezelfde houten tafel. Er stond een zojuist gearriveerde persoon, duidelijk een overledene. Men besprak met die persoon wat er nog gebeuren moest om zijn vertrek draaglijk te maken voor de achterblijvers. En men verzekerde hem dat hij dit niet alleen hoefde te doen.

De laatste keer dat ik in mijn meditatie terug mocht gaan, stond de houten tafel er weer. Nu was er een hevige discussie gaande en het was niet moeilijk te raden waar het over ging. Iemand was geslaagd in een zelfmoordpoging en er werd besproken wat er moest gebeuren. De persoon in kwestie moest terug, maar echt welwillend was die niet. Uiteindelijk ging hij toch, met name omdat hij niet alleen hoefde te gaan en er helpers met hem meegingen. Opnieuw werk aan de winkel dus. Mijn gids Clara zei toen glimlachend: ach ja, zo gaat het ook als we ziektegevallen bespreken. De ene vindt dat het wel lang genoeg heeft geduurd, een volgende vindt van niet en weer een ander vindt dat het nog wel wat minder goed kan gaan zodat de ervaring duidelijk beleefd wordt. Want hoe raar dit ook klinkt: de meeste ziektes zijn ervaringsprocessen.

Ik vind het een fijn idee dat men ook in de andere dimensies aandacht heeft voor de ziekten die ons als mens vellen.

Inmiddels heb ik weer wat gelezen en blijkt dat het mogelijk is dat mensen 'uittreden' en hun andere dimensie dingen kunnen laten doen. Niet alle geesten die worden gezien of gehoord zijn dus van overledenen. Volgens de groep (via Steve Rother) hebben we allemaal 12 dimensies. 11 dimensies van ruimte en tijd (die ook door de wetenschap erkend zijn) en 1 punt van waarneming.

We kunnen dus bestaan in meerdere dimensies tegelijk. Dat is heel erg moeilijk te bevatten, ook voor mij, maar door alles wat ik lees en meemaak weet ik dat dit waar is. Ook het feit dat er geen tijd bestaat in het hiernamaals, werkt hieraan mee.

Zo droomde ik laatst dat ik uittrad en naar mijn oorsprong ging. Daar kwam ook een jongen uit mijn verre verleden die het mij bepaald niet gemakkelijk had gemaakt. Hij kwam daar zijn excuses aanbieden omdat hij toch een bepaalde wroeging voelde. Ik accepteerde deze natuurlijk, maar bood hem ook mijn excuses aan omdat ik in die tijd dingen had gedaan die hem erg in de verlegenheid hadden gebracht. Hij vond niet dat ik mijn excuses daarvoor hoefde te maken. Het voelde heel fijn aan, we konden eindelijk praten. Iets wat in het verleden eigenlijk uitgesloten was door onze enorme verschillen en wat waarschijnlijk nooit meer zal kunnen door alles wat er gebeurd is. Toen ik wakker werd, voelde ik dat ook die wond geheeld was. Het is niet meer nodig hem te zoeken of dit in deze dimensie te doen. Het is al gebeurd, omdat we tegelijkertijd in andere dimensies kunnen bestaan.

Inmiddels heb ik mijn eerste verschijning gezien. Nog steeds alleen maar een wit schijnsel, maar duidelijk de contouren van een persoon zoals ik die in mijn meditaties tegenkom. Door meer te bestuderen, lijk ik minder angstig te worden en er meer voor open te staan. Dit is de enige manier om verschijningen te kunnen zien, want als we er angst voor hebben dan houden ze zich op de vlakte. Het was heel vredig dit keer.

Tevens heb ik geleerd dat alles wat ik doe onder de gezegende controle staat van de Engel Hagiël en via deze engel onder God. Hagiël is de beschermer van de planeet Venus, onder wiens gesternte ik ben geboren. Zijn dag is vrijdag, ik ben op vrijdag geboren. Zijn naam betekent 'Gods genade' en mijn naam is afgeleid van Johannes, wat betekent: de genade van God zij met u. Kortom, in toevalligheden geloof ik niet meer. Mijn ziel heeft mooie keuzes gemaakt, niet?

Volgens de groep moeten we niet zo veel nadruk leggen op onze verschillen, aangezien we allemaal uit dezelfde bron komen en daar ook allemaal weer naar terugkeren. Polariteit en dualiteit waren nodig om ons spel te kunnen spelen in de 3^e dimensie. Hoewel deze twee zaken nog altijd noodzakelijk zijn, is de noodzaak aan het verminderen. We leven reeds in de 5^e dimensie en kunnen het veld van de trialiteit betreden. Dat betekent dat er naast polariteit (licht – donker) een derde veld aan is toegevoegd: spirit (of het hogere zelf of hoe je dit ook wilt noemen).

En inmiddels geloof ik dat ik kan genezen van mijn migraine door mijn met name spirituele ontwikkeling niet langer te blokkeren. Toen ik eindelijk uit mijn diepe dal van depressie was gekropen, heb ik mij niet verder ontwikkeld. Het ging toch goed? En ik was daar heel blij om. Maar de migraine ontstond en bleef. En nu ik weet dat ik mij verder moet ontwikkelen en dat toelaat, en merk dat de migraine minder hevig en minder vaak komt, raak ik er steeds meer van overtuigd dat zodra ik mijn taak volledig kan bevatten, de migraine weg zal blijven.

Inmiddels weer heel wat soorten meditaties bijgeleerd en doorstaan. Een meditatie om te helen, een meditatie om tot rust te komen, een meditatie om je aura te versterken, een meditatie om je zwakke punten om te vormen in personen waar je toch mee moet samenwerken. Het geeft allemaal erg veel hoop en ik moet ook zeggen dat de echte migraineaanvallen (misselijk, enorme bonkende pijn, nergens tegen kunnen) al een tijdje niet meer zijn voorgekomen. Tevens weet ik dat ik ben geboren als indigokind en mijn crystal features zal moeten respecteren om van de migraine af te komen. Dit is een proces dat wel enige tijd zal duren en waar ik nu midden in zit.