Mogelijke herinneringen aan andere Levens

Ik heb in een droom kennis mogen maken met een van mijn levens. Een jonge vrouw was gouvernante in Londen bij een private meisjesschool. Ze had 5 meiden onder haar hoede. Op een avond toen zij aan het studeren waren, stootte een van de meisjes per ongeluk de olielamp om. Daar alles van hout was, stond het huis snel in lichterlaaie. Zij kreeg het voor elkaar om alle 5 de meiden te redden en toen was ze ingesloten door het vuur. Ze raakte bewusteloos en vlak voor ik de vlammen over mijzelf heen voelde spoelen, werd ik wakker, badend in het zweet. Zó echt, dat ik de lamp aan moest doen om te kijken of ik echt nergens vlammen zag. Ik heb dus op een bepaalde manier een visioen gehad; dit was veel heftiger dan een droom.

In een andere droom was ik koning van een gebied (en in tegenstelling tot dit leven was ik in die droom een man). Ik was zojuist met een stomp voorwerp in mijn rug geraakt en lag zwaargewond in het gras. Mijn jongste zoon vond me, met in zijn kielzog mijn dochter. Ik had veel pijn, maar dankte mijn jongste zoon dat hij mij had gevonden. Ik vroeg echter ook meteen naar mijn oudste zoon. Mijn jongste zoon zei me te proberen mijn gezicht op te richten en aan de horizon te kijken. Daar stond mijn oudste zoon in de stralende zon in een blauw-crèmewitte uitmonstering, met een heel regiment om zich heen. Ondanks de pijn voelde ik een enorme trots voor mijn zoon, die zelf een regiment had opgericht. Hij was het nooit eens geweest met de tactieken van mijn generaals en nu was hij zo loyaal geweest een eigen regiment op te richten. Volgens mijn jongste zoon 'omdat hij het anders uitgesloten achtte dat we ooit één oorlog zouden winnen'. En mijn antwoord was dat hij daar wel eens gelijk in zou kunnen hebben. Mijn jongste zoon bracht mij naar een veilige schuilplaats, zodat ik kon aansterken. Beter zou ik worden, dat stond buiten kijf, want er waren geen vitale organen geraakt. Toen ik in de veilige schuilplaats lag, raakte ik bewusteloos. Ik had nog net begrepen dat mijn dochter mij zou verzorgen met kruiden en andere zaken die nodig waren voor het herstel. Daarna werd ik wakker.

Nu is dit op zich gewoon een leuke droom voor iemand met veel fantasie, ware het niet dat ik zowel mijn zonen als mijn dochter herkende als mensen die ik in dit leven ook ken. Dat wil zeggen: deels dan, want uiteraard krijg je in elk nieuw aards leven ook een nieuw aards lichaam. Ik herkende zogezegd hun ziel. En toen werd ik nieuwsgierig. Zou er zo'n wapenuitrusting bestaan of hebben bestaan? De wapenuitrusting die mijn oudste zoon had gekozen en die ik belachelijk vond omdat hij zo ontzettend opviel? Waarop mijn jongste zoon mij verzekerde dat de mantels in het heetst van de strijd zouden worden afgeworpen. Het wordt echter nog gekker. De wapenuitrusting heeft bestaan en werd gebruikt in het graafschap Wales rond 1360. Het was een wapenuitrusting voor boogschutters. Ik had de uitrusting nooit eerder gezien, want de middeleeuwen hebben bepaald nooit mijn interesse gehad. Wat anderen hiervan ook zeggen; ik denk dat ook dit weer een bewijs vormt dat reïncarnatie bestaat. Ik ben gezegend dat ik af en toe kleine stukjes uit vorige levens te beleven krijg. Het is niet het zien van dit soort dingen; het is voelen. Ik ga geheel in die droom over, ben helemaal die koning en word ook wakker met ontzettende pijn in mijn rug. Iets soortgelijks beschrijft Alcar (zie Jozef Rulofs boeken*) als je als geest bewust je verleden ondergaat. Ik krijg kleine delen te ondergaan en ben mij daar niet sterk van bewust. Ik onderga ze echter wel. Voor mij is dat voldoende bewijs.

Het maakte mij ook nog iets anders duidelijk: ik maak in dit leven goed aan alledrie. Het maakte me geheel duidelijk waarom de verhoudingen in dit leven zijn zoals ze nu zijn en ik heb daar nu ook veel meer vrede mee. Soms wordt de droom van de koning een heuse 'koningsdroom'.

Tevens heb ik ooit gedroomd dat ik met mijn zusje Auschwitz had overleefd. We kwamen aan in een land, waar niemand op ons zat te wachten. In lompen gehuld en geheel afhankelijk van een verpleegster die toevallig langskwam en zich ons lot aantrok. Maar wij voelden niets meer. We waren niet gestorven, maar wel 'dood'.

Zo herinner ik mij althans de droom. Het kan zijn dat hier meer achter steekt dan in eerste instantie lijkt. Het is duidelijk dat ik een indigokind ben, hoewel met crystal features, en een van de eerste uit de grote stroom. Er zijn er namelijk altijd wel enkele geweest, maar nooit zoveel als in de jaren 70, toen de eerste geïncarneerde zielen van kinderen omgekomen in WO II terugkeerden. Ik heb in ieder geval een aantal kenmerken daarvan. Ooit is van mij een aurafoto gemaakt, waarop nogal veel paars te zien was: gekweldheid volgens de paragnost. Toen had ik daar mijn twijfels over, hoewel ik inderdaad niet echt lekker in mijn vel zat in die tijd. Ik besteedde er verder maar geen aandacht meer aan. Ik heb de hoofdkleur echter altijd onthouden.

Een aantal lichamelijke kwalen en ongemakken is eigenlijk niet te verklaren, zeker niet als je bedenkt dat ik in de eerste sfeer (een van de overgangssferen naar het geestelijke leven, sterk verbonden met de aarde) ben geweest. Daar zou je namelijk moeten kunnen helen van je wonden. Volgens de groep hebben velen echter nogal haast gehad om terug te keren, zodat we precies nu op de aarde zijn (tijdens de grote veranderingen). Mijn gids Clara heeft mij ooit meegenomen naar waar ik vandaan kwam. Een prachtig land dat zeer veel leek op de aarde, maar er was vrede, rust, liefde en kalmte. Bepaald geen zaken die gemakkelijk op aarde te vinden zijn! Later las ik via Jozef Rulof en Sukie Miller over de sferen. Precies zoals Clara het mij had laten zien!

Ik weet waarom ik mijn ouders heb uitgekozen. Zij zijn al meer dan 35 jaar gelukkig getrouwd en vormen een stabiel gezin. Zij hebben affiniteit met het spirituele, maar zijn in hun handelen door en door aards. Hierdoor heb ik kunnen leren hoe ik kan functioneren op de aarde, zonder geheel en al zicht te verliezen op mijn kern (hoewel dat toch wel gedeeltelijk gebeurt). Zij konden mij leren hoe hier te leven en het leven op aarde te aanvaarden, terwijl ze niet negatief staan tegenover mijn binding met mijn oorsprong.

Terug naar de droom. Zoals ik hem mij nu herinner, was het akelig stil toen wij het kamp uitliepen. Bovendien is het maar de vraag of wij daar levend uitliepen of als transformerende geest. Dit soort details herinner ik mij niet goed meer, hoewel we kleurloos bruin en vormeloos waren, althans in bruine lompen gekleed.

Die verpleegster was heel liefdevol, dat herinner ik mij wel. Ze nam ons zelfs op in haar huis. Toch niet iets dat iemand dicht bij zo'n kamp zo maar zou doen. Mensen laten zichzelf nu eenmaal altijd vooraan staan en zullen eerst zichzelf redden. Dit is aan het veranderen. De belangrijkste motivatie was lange tijd: overleven. De belangrijkste motivatie wordt gaandeweg het streven naar eenheid.

Gaandeweg is bij mij de vraag ontstaan: kwamen wij wel levend uit het kamp? En met levend bedoel ik: konden wij wel terugkeren naar ons oude leventje in ons oude land? Konden we nog wel doorleven op aarde?

Ik ben er altijd van overtuigd geweest (en nog) dat mensen die naar menselijke maatstaven te vroeg sterven, te liefdevol zijn voor deze wereld en het daarom hier niet uithouden. De aantrekkingskracht van Thuis is zo ontzettend groot! Zo ben ik er altijd van overtuigd geweest dat kinderen die overlijden na misbruik, dit misbruik niet in dit aardse leven kunnen verwerken, maar hiervoor naar de kindersfeer gaan. Het lezen van het werk van Jozef Rulof heeft mij gesterkt in die opvatting. Deze kinderen hebben zo ontzettend veel helende liefde nodig, dat zij dit nooit op tijd zullen vinden op deze aarde. Maar ze keren via reïncarnatie wel terug als ze geheeld zijn of om het restant te helen in een volgend aards leven.

Een ander detail dat ik me kan herinneren: we leefden, maar we voelden niets meer. We waren eigenlijk dus erger dan dood. Inmiddels geloof ik dat dit soort ongevoeligheid niet op deze aarde te helen is. Hiervoor moet je dus overgaan naar de astrale wereld; de sferen zo je wilt. En dan: de stilte. Als je sterft, lijkt het of alles van je afglijdt. Je voelt geen pijn, geen verdriet en je hoort geen geluiden meer van de aarde. Dit versterkt het idee dat we het dus niet hadden overleefd. Maar ja, leven na de dood is ook leven, dus waren we niet dood in de zin van weg.

Als kind al had ik een enorme fascinatie voor WO II, Anne Frank en alles wat hieromtrent bekend is. Hoewel een en ander best zal zijn vervormd door de interpretaties van mensen. Ik heb het dagboek van Anne Frank drie keer gelezen. Gewoon omdat ik wilde weten of ik Anne Frank kon zijn geweest...

Maar de kinderen in mijn droom waren jonger. Vergeet niet dat Anne Frank is gestorven aan tyfus en dus in eerste instantie werd "gespaard". De kinderen in mijn droom hadden de leeftijd dat ze direct naar de gaskamers zouden zijn gestuurd.

Tevens had ik als kind al een enorme geloofsovertuiging. Geen vragende, maar een wetende. Ik weet dat God bestaat, dat Jezus bestaat, omdat je die in de sferen kunt zien. Niet zoals wij mensen het ons voorstellen (zie hiervoor Jozef Rulofs boeken), maar als een alomvattend licht. Jezus is het licht van de wereld en is naar ons toegekomen in opdracht van de Almachtige Vader. Die keuze heeft Jezus ook gemaakt. Dit is voor mij geen vraag, maar een weet. En ik weet al mijn hele leven, dat de dood een overgangsfase is voor een verdere ontwikkeling van de spirit naar een volledige ziel.

Overigens zijn er ook in mijn aardse leven ontzettend veel bewijzen gegeven voor het bestaan van God; zie hiervoor de pagina: mediamieke ervaringen.

Clara heeft mij onderwezen in een vraagstuk waarmee ik zat, namelijk: Alcar beweert in Jozef Rulofs eerste boek dat reïncarnatie iets is voor lagere geesten die zich sneller omhoog willen werken. Maar zoals Clara zei: het boek stamt uit 1933 en het voorval van nog eerder. Van vóór WO II dus. Alcar kon toen niet verder zien dan hem was gegeven en je zou kunnen zeggen dat er een soort versnelling is opgetreden in Gods plan. Wij zijn met zijn allen dusdanig geschrokken van de kwade machten waaronder mensen kunnen opereren, dat we een wijziging hebben aangebracht. We zitten nu in plan B. Normaal zou de aarde rond 2012 zijn vergaan. Doordat er zo ontzettend veel mensen tegelijk zijn omgebracht in WO II, is dit plan veranderd. De aarde zal niet vergaan; we zijn daadwerkelijk begonnen met het creëren van Hemel op Aarde. Dit wil ook zeggen dat er heel veel mensen in de sferen de keuze maakten om terug te keren naar de aarde, om de mensheid verder te helpen op de weg van liefde. Vandaar de babyboom na WOII. Dit gebeurt uiteraard in overleg met de mensen in de sferen. De keuze voor de sferen tot aan het Zomerland is niet zo gek, daar deze sferen erg veel lijken op de aarde en er een sterke binding mee hebben. Het zijn zogezegd de eerste haltes voor overledenen die een fatsoenlijk leven hebben geleid. Clara heeft mij laten zien dat men feestvierde als iemand terugkeerde. Nu ik weet hoe lieflijk de meeste sferen zijn en hoe groot de aantrekkingskracht is van Thuis, begrijp ik des te beter hoe groot het feest is als iemand wil terugkeren naar de aarde om er goed te doen. Dit is echter geenszins gemakkelijk, want er zijn veel krachten die dit tegenwerken of het eenvoudigweg niet kunnen begrijpen. De bedoeling is dat dit steeds minder wordt, maar hier kunnen nog wel duizenden jaren overheen gaan. En zei Alcar niet ook dat alles ervaren moet zijn door een mens? Zei hij niet dat als een vrouw nog niet bewust moeder is geworden in een leven, zij mag terugkeren om dat wonder te beleven? Daarin moest ik Clara gelijk geven. In 'Het ontstaan van het heelal'van Jozef Rulof komt Alcar terug op reïncarnatie. Hij zegt daar dat iedereen een reïncarnatie móét zijn, anders zou de evolutie van de mens stilstaan. Wat mij betreft zijn er voldoende bewijzen voor reïncarnatie. De wetenschap zoekt het alleen precies in de verkeerde richting, zoals ook Alcar zegt. Klonen is geen optie; de mens moet door het stervensproces heen om te leren, zodat de mens kan terugkeren als een vollediger persoonlijkheid. In het aardse leven ben je te gebonden aan aardse wetten om alles te kunnen overzien. Precies datgene wat je wel kunt zodra je gestorven bent op aarde. Steve Rother heeft hierover een prachtige passage met een tekening die meer zegt dan duizend woorden: jij bent de chauffeur van jouw bus; je engelen zitten op het dak. Zij zien verder dan jij, maar kunnen niet ingrijpen in jouw route. Deze reïncarnerende evolutie is al biljoenen jaren bezig en dan denken wij mensen daar even wat aan te kunnen sleutelen? We kunnen de paradigma’s veranderen, maar niet het leven zelf. Daar begrijpen we te weinig van en dat is voor ons te beperkt te bevatten.

Nu wat betreft de kwalen. Mijn cyclus is zeer onregelmatig, ik heb migraine en mijn lever en darmen werken niet optimaal. Tevens ben ik bepaald geen broodeter. Per toeval kwam dit allemaal samen en heb ik zojuist een artikel gelezen over Auschwitz.

Het gas dat werd gebruikt in de gaskamers blijkt precies op die organen te werken. Alleen: voor de moord werd een dusdanig grote concentratie gebruikt, dat deze tot de dood leidde. Dat wil zeggen dat de organen die werden aangetast, dusdanig in de war werden geschopt dat dit de dood tot gevolg had.

Bovendien leidde de snelle dood tot het versplinteren van het astrale lichaam, dat (gelukkig) gedeeltelijk teniet werd gedaan door de onmiddellijke verbranding daarna. Het vereist een lang verblijf in de sferen om dit te helen. Het is dus mogelijk dat ik voor een groot deel geheeld ben, maar naar de aarde ben teruggekeerd voordat ik helemaal geheeld was. We hadden zo'n haast om nu hier te mogen zijn! Dat betekent dan dat ik in dit leven moet proberen het restant te helen. Lukt dit niet, dan is dat een taak die ik weer in de sferen kan voortzetten. Nu is er wat voor te zeggen dat je een nieuw lichaam krijgt en dus zou alles goed moeten functioneren. Het probleem is alleen: als je als kind vermoord wordt, is dat leven slechts geleefd om goed te maken. Iets bereiken in dat leven is je onmogelijk gemaakt. Spiritueel keer je dus terug naar het leven van daarvoor. Dat kan betekenen dat je een ziekte krijgt om iets uit een ander leven goed te maken. Het kan ook zijn dat je hierdoor een noodzakelijke rem hebt. Anders zou je je teveel kunnen gaan bezighouden met zaken die je niet kunt begrijpen in plaats van je leven te leven, of je energie te uitbundig gebruiken. Zoals ik het nu zie, kan het echter allemaal.

* Ik ben op de hoogte van zijn controversiële geschiedenis. Toch hecht ik waarde aan de hier gegeven informatie.