Bruiloftsperikelen

Enige tijd geleden voelde ik me niet zo lekker. Ik was erg moe en niet uitgerust als ik 's ochtends wakker werd. Ik had ook veel migraineaanvallen. Ik denk dat dit een vermoeidheid is die langer latent aanwezig is geweest. Het begon allemaal zo mooi, maar het heeft niet zo mooi mogen blijven.

Toen mijn man mij eindelijk ten huwelijk vroeg, in Nieuw-Zeeland bij de McClean Falls, waren we nog erg onschuldig en onwetend van wat ons te wachten stond. Ten eerste moest ik ervan overtuigd worden dat hij het echt meende - hij had zo lang beweerd dat hij het niet nodig vond! Als ik mezelf dan terugzie, zie ik de gelukkigste indigo op aarde. Want ik weet nu dat ik indigo ben met crystal features, waardoor de wereld mij soms pijn doet.

Na dit geweldige aanzoek met aansluitend de mooiste kamer om te overnachten van de hele rondreis Nieuw-Zeeland, begon uiteraard het geregel. Ten eerste alles geheim houden tot ik een verlovingsring had uitgezocht; mijn man had het niet echt voorbereid, maar wilde op een mooi plekje wachten. Dan is de vreugde snel getemperd, want je kunt hem niet delen (we zijn nu eenmaal niet bestemd om alleen te blijven). Het duurde ook nog eens twee weken voor de ring passend was. Zijn ouders hadden niets in de gaten, mijn ouders iets meer. Maar de echte vreugde van het moment was jammer genoeg alweer weggeëbd.

Toen zoeken naar een geschikte jurk, want dat wilde ik graag. Daar heb ik gedurende 6 maanden zo af en toe wat over gelezen en nagedacht en uiteindelijk had ik besloten wat ik wilde. Hetgeen makkelijk was voor de verkoopster. Toen, oei, de jurk was zojuist aangekomen. Net binnengekomen en nog in een doos opgefrommeld zat hij. Ik viel van mijn stoel van verbazing, herkende mijn eigen moeder niet meer. Zij reageert altijd vrij lauw, ook al vindt ze iets erg mooi of leuk, maar dit keer raakte ze niet uitgeroepen dat het zo mooi stond. En dat was ook zo, dat zag ik natuurlijk zelf ook wel. Maar je moet toch nog even die andere jurken aandoen, omdat je het verschil wilt zien. En toen nog eens DE jurk en weer raakten we allebei in vervoering. Die werd het dus!

Dan het grote geheim houden. Hoe je jurk er ongeveer uitziet. In het begin is dat gemakkelijk, omdat je hem dan zó lang niet ziet, dat je het zelf niet meer precies weet. Maar toen was mijn schoonmoeder meegeweest en die had iets meer moeite om zich in te houden. Hoewel ze samen met haar zoon een schitterend pak uitkoos. Ook voor haar man had ze een mooi pak uitgekozen, dat geheel op maat was gemaakt. Dan een proefkapsel, proefmake-up.

We hadden samen gekozen voor vervoer per koets en voor een bepaalde fotograaf. De locatie hadden we als eerste vastgelegd. De gemeente was lastiger, want die zou gaan verbouwen. De zaal waarin we uiteindelijk terechtkwamen was echter vele malen mooier dan het oude raadhuis. De kerk was zo geregeld, op de avonden na die wij met veel plezier hebben bijgewoond. Er moest nagedacht worden over het huwelijk, kinderen, samen verder, enz.

En toen alles zo'n beetje geregeld was gebeurde er iets, wat alles op zijn kop zette. Mijn schoonvader werd ziek. Ik had goed contact met gene zijde en mij werd als eerste verteld: zij krijgen de mogelijkheid om afscheid van hem te nemen. Toch heb ik dit niet verteld aan mijn man, schoonmoeder en schoonzus, omdat ik bang was dat ze zouden denken dat ik zou wíllen dat het zo snel zou gaan. Ik wist namelijk toen ook al dat we de bruiloft niet persé hoefden uit te stellen en dat was voor mij wél een geruststellende gedachte. Maar zo was het niet. Ik had hem met alle liefde en plezier bij onze bruiloft willen hebben. Ik heb er lang mee gezeten dat ik niet eerlijk heb kunnen zijn tegen hen, maar ik kon het niet. Ze moesten enige hoop houden om mijn schoonvader te kunnen blijven ondersteunen. Je mag nóóit andermans hoop wegnemen.

Op 7 mei kregen zij de uitslag van allerlei onderzoeken. Het was niet goed, hetgeen ik al wist. Toen mijn schoonmoeder in de auto zat van het ziekenhuis naar haar huis, vertelde ze over haar hoop. Ik kreeg sterk door dat het valse hoop was. Toen al wist ik, dat hij onze bruiloft niet meer fysiek zou kunnen meemaken. Ik had erover gedroomd, ik had de boodschappen ontvangen.

Ik had hem een foto willen laten zien van mijn jurk, maar ook hierbij was ik bang dat mijn schoonmoeder het verkeerd zou opvatten en zou zeggen dat hij er dan toch nog wel bij zou zijn. Ik heb dat uiteindelijk niet gedaan.

Mijn schoonvader en ik begrepen elkaar uiteindelijk zonder woorden. Hij wist dat hij snel zou sterven en hij wist ook dat ik dat wist. Misschien was het daarom dat hij als eerste contact legde met mij.

Vlak voor het uiteindelijke telefoontje op 20 mei 2004 werd ik wakker, waarvan weet ik niet meer. Wel ging ik 19 mei naar bed met een zeer bezwaard gemoed en pijn rond de hartstreek. Ik heb hier niets van gezegd tegen mijn man; zijn eigen zorgen om zijn vader drukten al genoeg op hem. En toen was het al voorbij. We gingen zo snel we konden naar mijn schoonmoeder, die uiteraard in alle staten was.

Daar mijn schoonvader zo snel contact zocht met mij, kon ik mijn schoonmoeder goed ondersteunen. Mijn man was meer praktisch gericht, omdat mannen nu eenmaal anders met verdriet omgaan dan vrouwen.

Ik hoorde de stem van mijn schoonvader in mijn hoofd. Het was niet de eerste keer dat ik de stem van een overledene in mijn hoofd hoorde; al eerder had ik anderen gehoord. Het was wel de eerste keer dat ik het moest delen, omdat mijn schoonmoeder maar niet kon geloven dat er meer moest zijn tussen hemel en aarde. Dat was moeilijk en eng. Wat als ik zijn woorden verkeerd weergaf of verkeerd interpreteerde? Maar dat gebeurde gelukkig niet. En hij kon mij natuurlijk altijd corrigeren door in mijn hoofd te tetteren!

Ze namen alles heel serieus en weten nu dat indigo's toch anders in elkaar zitten dan de mensen die vanuit de 3^e dimensie zijn geboren. Maar ik kwam niet toe aan mijn eigen rouw en teleurstelling. Hoewel ook dit aspect aan mijn bruiloft weer heel dubbel was. Indigo's zien de wereld niet slechts als blije indigo's of slechts als droevige indigo's, maar als beide tegelijk. Dat heeft ermee te maken dat wij al gebruik maken van trialiteit. Dat is bij mij niet anders. Ook mijn leven laat het niet anders toe. Alles wat blij is, heeft ook een tegenhanger in droefheid. De keuze is aan onszelf waar we aan vast houden.

Ik was echter wel teleurgesteld dat onze bruiloft overschaduwd zou worden door de dood van mijn schoonvader. Iedereen zou weten dat wij niet alleen maar blij waren. En uiteindelijk was het de mooiste bruiloft die ik me kon wensen, maar er ontbrak 1 persoon fysiek. En toch ontbrak hij niet. Hij was aanwezig, al was het in de zonnenevel van de kerk, de schijnbaar lege stoel in het gemeentehuis en achterin de feestzaal. Hij was er, dat was overduidelijk. Hij wilde zijn zoon op dat moment niet alleen laten. Hij bleef bij hen om hen te steunen en te troosten. En hij keurde het goed dat we onze bruiloft door lieten gaan. Als hij nog had geleefd, hadden we toch een andere bruiloft gehad, met veel zorgen en verdriet. Nu hij in vrede in het paradijs was, gaf het een andere dimensie aan onze bruiloft.

Onze bruiloft was intenser dan menige ooit zal zijn. Wij hebben intens genoten van de dag, misschien wel dankzij het feit dat we wisten dat mijn schoonvader in het paradijs geen pijn meer kon voelen en zich er blij en gelukkig voelde.

Het kostte moeite om op huwelijksreis te gaan, om mijn schoonmoeder alleen te laten. Toch hadden we dat echt even nodig. Ervoor en erna zijn we ook meteen op bezoek gegaan. De stem van mijn schoonvader hoor ik niet meer, hij ontwikkelt zich nu verder om meer te kunnen betekenen voor de mensheid. Hij zal een volgend leven ingaan, maar telkens als zijn huidige kinderen iets belangrijks meemaken in hun leven, zal hij erbij zijn (12 dimensies hè). Ze zullen het beter voelen dan tot nu toe. Dat soort energieën gaat door alles heen.

Vanuit het paradijs (of een eventueel volgend leven) kan hij hen beter ondersteunen dan te ziek om nog iets te kunnen.